Miłość to nie pluszowy miś

Pola Karwowska

•

Dwadzieścia trzy lata, młoda pani grafik

Miała dosyć miejskiego zgiełku, a że swoje zlecenia może wykonywać w domu, to mieszka na zadupiu

Od trzech miesięcy w Palczewicach

•

Pola nigdy nie była nikim wyróżniającym się z tłumu. Nie buntowała się, nie wracała pijana do domu i nie uciekała na noc. Była zwykłym dzieckiem wychowanym na wsi w Wielkopolsce. Ukończyła gimnazjum jako przeciętna uczennica, a w liceum stwierdziła, że chce dostać się na studia do Warszawy. Zaczęła się uczyć, dużo uczyć. Jej ambicje były duże, a rodzice dziewczyny pękali z dumy, szczególnie, kiedy dowiedzieli się, iż ich osiemnastoletnia córka dostała się na grafikę komputerową w stolicy. I teraz, po kilku latach, zamieszkała nad morzem, zmęczona życiem w mieście. Żyje sobie spokojnie w niewielkim domku z ogródkiem, który jest pozostałością po jej zmarłej babci. Wykonuje cicho swoją pracę, codziennie karmi swoje siedem szczurów. Każdego dnia rano zjada miskę płatków czekoladowych z mlekiem, by następnie iść na zakupy. Rozmawia trochę z ludźmi, ogląda się za chłopakami... I dziewczynami też. Sprząta w swoim małym domku, przy okazji porządkując sobie trochę umysł, bo ten potrzebuje trochę wytchnienia. Wieczorami pije herbatę z dwoma łyżeczkami cukru i plasterkiem cytryny, czytając książki o miłości. W jej szafie wisi siedem swetrów, każdy na inny dzień tygodnia, chociaż właściwie i tak przestała przestrzegać kolejności po miesiącu. Czasami się złości, czasami płacze, często się śmieje. Jest po prostu Polą Karwowską. I chyba tyle wystarczy.

[Borze szumiący, zasłońcie to ;____;'

Wiem, że karta nie zachęca, ale ja lubię wątki i powiązania i mam nadzieję, że się nie zrazicie.

Kiedyś ją poprawię. Jak przestanę być leniwa.]